اگر میپرسید با چه سرعتی الکترونها در کابل جریان مییابند، سرعت رانش، متوسط سرعت حرکت الکترونها در یک رسانا وقتی تحت یک میدان الکتریکی قرار میگیرند، حدود 1 میلیمتر در ثانیه است. خیلی آهسته اما اگر سرعت انتقال اطلاعات از طریق یک رسانا باشد که مورد توجه است، آنگاه با سرعت موج الکترومغناطیسی که در الکترون ها موج می زند و با سرعت نزدیک به نور منتشر می شود، تعیین می شود. ابعاد سیم و خواص الکتریکی، مانند اندوکتانس آن، بر سرعت انتشار دقیق تأثیر می گذارد، اما معمولاً حدود 90 درصد سرعت نور خواهد بود - حدود 270،{3}} کیلومتر بر ثانیه.
بنابراین اگر می خواهید اطلاعاتی را از نقطه A به B بدست آورید، در این صورت محدود خواهید شد. هیچ چیز نمی تواند سریعتر از سرعت نور حرکت کند و این یک عامل محدود کننده در طراحی برخی از وسایل الکترونیکی مانند پردازنده ها است که در آن چیزها کوچکتر و کوچکتر می شوند تا فاصله بین دو نقطه تا حد امکان کوچکتر شود تا افزایش یابد. سرعت پردازش اشیا اگرچه پیشرفتهایی که از مکانیک کوانتومی استفاده میکنند ممکن است راهی برای دور زدن این موضوع فراهم کنند.
نکته اصلی که معمولاً در مورد کابل ها به آن علاقه مندیم این است که چه مقدار داده را می توان همزمان برای آن ارسال کرد. و این تحت تأثیر نحوه انتشار داده ها و طول کابل است. هرچه فرکانس استفاده شده بیشتر باشد، تضعیف یا تلفات بیشتر می شود، با پایین آمدن کابل بیشتر اتفاق می افتد. یکی از چیزهایی که در همه رسانه های الکتریکی از جمله کابل ها اتفاق می افتد این است که نویز توسط الکترون های تصادفی که به یکدیگر برخورد می کنند ایجاد می شود و در نقطه ای سیگنال آنقدر کم می شود که قابل مقایسه یا کمتر از سطح نویز و شما نمی توانید این دو را از هم تشخیص دهید. بنابراین برای کابلهای خیلی کوتاه فرکانس میتواند زیاد باشد، اما برای اجرای طولانیتر باید کمتر باشد.
بنابراین دستورالعملهایی لازم است تا بدانید از کدام کابل برای موقعیتهای مختلف استفاده کنید. برای انتقال داده های دیجیتال، دو نوع کابل که بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند، جفت تابیده و کواکسیال هستند. کابل های جفت پیچ خورده را می توان برای حمل 10 مگابیت در ثانیه (مگا بیت در ثانیه)، 100 مگابیت در ثانیه، و 1000 مگابیت در ثانیه (یا 1 گیگابیت) در فواصل تا 100 متر (به علاوه یک دم 10 متری در هر انتها) مشخص کرد. کابل های کواکس را می توان برای حمل 10 مگابیت در ثانیه یا 100 مگابیت در ثانیه در فواصل تا 500 متر تعیین کرد. برخی از ارائه دهندگان خدمات اینترنت می توانند تا 1000 مگابیت در ثانیه یا 1 گیگابیت در ثانیه دریافت کنند، اگرچه این غیر معمول است. برخی از کابل های تخصصی وجود دارند که در آزمایشگاه هایی با سرعت 10 گیگابیت بر ثانیه استفاده می شوند.
برای اتصالات اترنت می توان از هر دو کابل کواکس و جفت پیچ خورده استفاده کرد. جفت پیچ خورده اغلب به عنوان اترنت نازک و کواکسی به عنوان اترنت ضخیم شناخته می شود. اترنت نازک که اغلب از کابل CAT5E یا CAT6 تهیه می شود، چیزی است که این روزها معمولاً برای اتصال تجهیزات کامپیوتری به یکدیگر استفاده می شود و احتمالاً برخی از آنها را به رایانه شخصی خود متصل خواهید کرد که آن را به اینترنت متصل می کند. اترنت ضخیم به طور کلی برای کابل های ستون فقرات در ساختمان ها استفاده می شود.
موارد فوق مربوط به چیزی است که به عنوان ارتباط باند پایه نامیده می شود، یعنی هیچ مدولاسیونی وجود ندارد. اگر از مدولاسیون استفاده شود، جایی که داده ها در بالای فرکانس مدولاسیون قرار می گیرند، می توان ظرفیت های بسیار بیشتری از داده را حمل کرد. و با تجهیزات کدگذاری ویژه در هر دو طرف، می توان این میزان را بیشتر افزایش داد. هر بار که برنامه ای را از تلویزیون تماشا می کنید، این را تجربه خواهید کرد. در بریتانیا 69 کانال UHF ممکن وجود دارد (یا تا زمانی که برخی از آنها برای استفاده از تلفن همراه فروخته شدند وجود داشت) و هر یک می تواند تا حدود 20 ایستگاه تلویزیون دیجیتال را حمل کند. و همه اینها از آنتن تلویزیون شما به تلویزیون شما می رسد تا تیونر ایستگاهی را که انتخاب کرده اید مرتب کند و نمایش دهد. فقط به این فکر کنید که چقدر داده است. این امکان پذیر است زیرا تصویر در انتهای انتقال کدگذاری و فشرده می شود و سپس در انتهای تلویزیون رمزگشایی می شود. بنابراین کابل کواکسی ساده که از آنتن شما به تلویزیون شما راه میاندازد، مقادیر زیادی اطلاعات یا داده را حمل میکند، حتی اگر در هر لحظه فقط به بخش کوچکی از آن دسترسی داشته باشید.
