می خواهید بدانید تفاوت بین کابل و کابل نوری چقدر است؟

کابل: هنگامی که تلفن سیگنال صوتی را به سیگنال الکتریکی تبدیل می کند و سپس آن را از طریق خط به سوئیچ منتقل می کند، سوئیچ سیگنال الکتریکی را مستقیماً از طریق خط برای پاسخگویی به تلفن دیگر منتقل می کند. خط انتقال در این مکالمه کابل است. داخل کابل عمدتا از سیم مسی است. قطر سیم هسته به 0.32mm، 0.4mm و 0.5mm تقسیم می شود. هرچه قطر بزرگتر باشد، توانایی ارتباط قوی تر است. و با توجه به تعداد سیم های هسته عبارتند از: 5 جفت، 10 جفت، 20 جفت، 50 جفت، 100 جفت، 200 بله، صبر کنید، لگاریتم ذکر شده در اینجا به حداکثر تعداد کاربرانی که کابل می تواند در خود جای دهد اشاره دارد. و بر اساس بسته بندی تقسیم می شود که من اطلاعات زیادی درباره آن ندارم. کابل: از نظر اندازه، وزن و توانایی ارتباطی ضعیفی دارد، بنابراین فقط برای ارتباطات از راه دور قابل استفاده است. کابل نوری: هنگامی که تلفن سیگنال صوتی را به سیگنال الکتریکی تبدیل می کند و سپس آن را از طریق خط به سوئیچ منتقل می کند، سوئیچ سیگنال الکتریکی را به دستگاه تبدیل فوتوالکتریک منتقل می کند (سیگنال الکتریکی را به سیگنال نوری تبدیل می کند) از طریق خط به یک دستگاه تبدیل فوتوالکتریک دیگر (سیگنال نوری را به سیگنال الکتریکی تبدیل کنید)، و سپس به تجهیزات سوئیچینگ، به تلفن دیگر پاسخ دهید. خط بین دو دستگاه تبدیل فوتوالکتریک یک کابل نوری است. گفته می شود که فقط بر تعداد سیم های هسته تقسیم می شود، تعداد سیم های هسته: 4، 6، 8، 12 جفت و غیره. کابل نوری: دارای مزایای اندازه کوچک، وزن، هزینه کم، ظرفیت ارتباطی بزرگ و قابلیت ارتباط قوی است. به دلیل بسیاری از عوامل، فقط برای انتقال ارتباطات از راه دور و نقطه به نقطه (یعنی دو اتاق سوئیچ) استفاده می شود. تفاوت آنها: داخل کابل سیم هسته مسی است. داخل کابل نوری فیبر شیشه ای است. کابل نوری کابل نوری ارتباطی نوعی خط ارتباطی است که در آن تعداد معینی از فیبرهای نوری یک هسته کابل را به روش خاصی تشکیل می دهند و با یک غلاف پوشانده می شوند و برخی نیز با یک غلاف بیرونی پوشانده می شوند تا انتقال نوری را انجام دهند. سیگنال ها آزمایشات میدانی به طور متوالی در شانگهای، پکن، ووهان و سایر نقاط انجام شده است. بلافاصله پس از آن، آن را به عنوان یک ترانک بین اداری در شبکه تلفن محلی آزمایش شد. پس از سال 1984، به تدریج برای خطوط مسافت طولانی مورد استفاده قرار گرفت و فیبر تک حالته پذیرفته شد. کابل‌های نوری ارتباطی ظرفیت انتقال بیشتری نسبت به کابل‌های مسی دارند، با بخش‌های رله طولانی، اندازه کوچک، وزن سبک و بدون تداخل الکترومغناطیسی. از سال 1976، آنها خطوط تنه راه دور، رله های درون شهری، ارتباطات زیردریایی دریایی و فرا اقیانوسی را توسعه داده اند. ، و همچنین ستون فقرات خطوط انتقال سیمی مانند شبکه های محلی و شبکه های خصوصی، و شروع به توسعه در زمینه شبکه های توزیع حلقه کاربر در شهر، ارائه خطوط انتقال فیبر به خانه و خدمات یکپارچه باند پهن کرد. شبکه های دیجیتال کابل معمولاً یک کابل طناب مانند است که از چرخاندن چندین یا چند گروه سیم [هر گروه حداقل دو سیم] تشکیل می شود. هر گروه از سیم ها از یکدیگر عایق شده اند و اغلب به دور یک مرکز می پیچند. کل نان بیرونی ارتفاع دارد. پوشش عایق؛ به خصوص کابل زیردریایی اول: مواد متفاوت است. کابل ها از مواد فلزی (بیشتر مس و آلومینیوم) به عنوان هادی استفاده می کنند. کابل های نوری از فیبرهای شیشه ای به عنوان رسانا استفاده می کنند. دوم: در سیگنال انتقال تفاوت وجود دارد. کابل سیگنال های الکتریکی را منتقل می کند. کابل های نوری سیگنال های نوری را انتقال می دهند. ثالثاً: در دامنه کاربرد تفاوت هایی وجود دارد. کابل ها در حال حاضر بیشتر برای انتقال انرژی و انتقال اطلاعات پایین رده (مانند تلفن) استفاده می شوند. کابل های نوری بیشتر برای انتقال داده ها استفاده می شوند.